نویسنده: گلاب الدین سخنور
از یکسال واندی به این سو دو هزار و چهارده در فکر و ذهن مردم افغانستان چنان گره خورده است که هرکاری با پیشوند ویا پسوند آن (2014) آغاز وانجام یا هم دقیق تر بگویم به نقطۀ تکامل میرسد .
این همه حرف وحدیث ها در مورد دوهزارو چهارده مرا به یاد ماه شب چهارده که شاعران بزرگ سده ها پیش در تشبیه “رخ یار” آن را سروده وعالیترین صفت معشوق خوانده اند، می اندازد. شاعران آن روزگار برای رسیدن به معشوق چه تصویری زیبا و خیال انگیز از ماه شب چهارده نقاشی کرده اند که حتی اگر این “ماه شب چهارده ” در شب های سرد زمستانی با شعر” زمستان – اخوان ” زمزمه شود بازهم زیباست وعاشقانه میخوانمش .
اما دراین دو هزار و چهاده خوانی ، دوهزاره چهارده نویسی و دو هزار چهارده سرایی آن حال وهوانیست چون ماه شب چهارده از تعهد به عشق بحث دارد و این دو هزار و چهارده بازاریست گرم برای معامله گری و کش وقوس های رسیدن به قدرت و دراین خیالبافی خط و خال یار همان کرسی و قدرت است که تعداد عاشقانه آنرا می سُراید و حتی خواب های هفت میوه آلود در پیوند به آن می بینند.
به یاد دارم که باری سلطان “کرزی” شاید خوابِ دیده بود که معبران روزگارو مقربان ارگ آنرا به هفت میوه تعبیر نمودند و جناب سلطان در یک سخنرانی همایونی ، سال 2014 را با همین عنوان ” خوردن هفت میوه” در حافظۀ تاریخ سپرد.
با وجود این همه اما واگرها ، سال 2014 فرا میرسد ولی نه آن هیولائیست که این همه دلهره و ترس از آن داشت ونه هم معشوقیست که در وصلش سرود و اشک شادمانی ریخت.
تصویری که من از 2104 ویا از هر فردای دیگردارم متفاوت ازاین ها است و این تصویر را در مقدمۀ کتابی که بیست سال قبل از امروز خوانده بودم ودر آغازین سطر آن چنین یافتم ” فردای هرملتی بر دیروزش استواراست1″ .
پس من دوهزار وچهارده را نه دوزخ برهوت ، نه هم بهشت موعود بلکه همین برزخ موجود میدانم !
برداشت و نوع نگاه من به 2014 ، نگاه به امروز وتحلیل از دیروز است . وهر ازگاهی که امروز ودیروز را مورد ارزیابی قرار میدهم خواب های هفت میوه آلود کرزی را کابوس بیش نمیدانم وباور دارم که در نبود یک برنامه و استراتیژی مدون ملی “2014” به هیچ عنوان بهتر از”1393″ نخواهد بود!
در گاه شمار همین 1392 داریم که رمضان بشر دوست برای گفتن حقایق ودفاع از قانون اساسی ، به امر عبدالروف ا براهیمی “رئیس انتصابی وتوافقی مجلس” توسط افراد امنیتی از مجلس اخراج میشود، فکرمیکنم که برخورد رئیس مجلس نماینده گان، اهانت به این عضو مجلس نیست بلکه هشداریست برای روشنفکران ودگراندیشان کشور و از سوی هم پیام آن خیلی واضح و روشن است که در فضای امروز سیاست افغانستان درست مثل دیروز، تفکر زور وزرمسلط است تا باور های مدنی و ودموکراتیک.
در چنین شرایط حساس و این دست و پاچگی های قشر سیاسی که هیچ یک از طرفهای ذیدخل جزیره های قدرت نمیتواند برای نامزدی کرسی ریاست جمهوری حداقل دو نفر معاون پیداکنند، پس از انتخابات 2014 و پیامدهای پسا انتخابات چه انتظار داشته باشیم ؟
این آشفته بازار سیاست افغانستان با موجودیت چنین سیاستگری که از معامله، تجارت مواد مخدر ، قاچاق ، عوام فریبی ، غارت بیت المال و…. منشاء میگیرد، ساختۀ کارنامه های چند نفرتکه دار قومی است که به عنوان الاهیات لاشریک سیاسی بیشتر از نیم قرن است با لباس های مختلف ( لُنگی جهاد ، دستمالهای مقاومت، ونکتایی های دموکراسی ) وبا شعارهای دین و مذهب ، قوم ، ملیت، سمت ، و زبان برسرنوشت سیاسی مردم حاکمیت میکنند و درتنور داغ معاملات 2014 هم نان شانرا به نرخ برکرسی های قدرت پخته خواهند کرد.
اما ؛ تازمانیکه نسل جوان ، نسل دیگر اندیش در انزوا وحاشیه ، حقوق زن شعار، جامعۀ مدنی پروژه ، دموکراسی باور وارداتی غربی، قبلۀ سیاسی ساستگران تهران ، واشنگتن، اسلام آباد ، استانبول و…. باشد ، این متن باز هم در عین مقوله ختم میشود ” فردای هر ملتی بر دیروزش استواراست ” و فردای ما “2014” تصویر دیروز ماست ازهمان نوع “دیروز های 2012” وپسا 2014 هم همین آش خواهد بود وهمین کاسه .
این درست است که در 2014 هم همین آش است و همین کاسه ولی شایعه نزول ساعقه در 2014 کار و کسب همان دست و دهان های را که طی یک روز فقط نان شب شان را بدست می آورند از رونق انداخته است و تا 2014 بیاید و بگذرد روزگار اکثریت از مردم ما چند سال به عقب بر می گردد. در این جهانی که هر روز باید بهتر از دیروز باشد از برکت سیاست مداران نخبه خود هر روز به عقب می رویم. دو هزار و چارده قطع نظام جهان نیست ولی ما را به عقب کشانده می رود تا بگذرد.
سلام ، سخنورصاحب خیلی دلچسپ و عالی نوشتی کاملا باتحلیل شما موافقم ، ما افغانها بدترین روز های زندگی را در رژیم های گذشته تجربه کردیم، فکرنکنم که دیگر از آن روزها … بدتری هم وجود داشته باشد ؟