«هوسانه ادی» اسم رستوارانت کوچکی است که زرغونه آنرا اداره میکند. از ایجاد این رستورانت حدود چهار ماه میگذرد. مینوی این رستورانت با اسامی غذا و نوشیدنیهای گرم و سرد که «هوسانه» خوانده میشوند تزیین شده است.
زرغونه، صاحب این رستورانت دختر جوانی است که تا قبل از تحولات اخیر در کشور (سقوط دولت پیشین) در یکی از دانشگاهها در کابل مشغول تحصیل بود و همزمان در «کانتین» دانشگاه کار میکرد، تجربهای که به او کمک کرد تا رستورانت خودش را در این «شرایط» راهاندازی کند.
او سالها پیش پدر خود را از دست داده و در حال حاضر دو تن از اعضای خانواده او به شمول مادر و برادرش با بیماری عقب ماندگی ذهنی دستوپنجه نرم میکنند و این امر سبب شده تا مسوولیتهای بیشتری متوجه این دختر جوان باشد.
زرغونه درحالی که صنف چهارم مکتب بود با ممانعت پدراش برای ادامه دروس مواجه شد تصمیمی که او در آن نقش نداشت او نتوانست دروس خود را ادامه دهد و اما زرغونه با گذشت هفت سال تعطیل و چندین سال وقفه و پس از مرگ پدرش دروس خود را دوباره ادامه داد تا این که در یکی از دانشگاه در بخش فارمسی آغاز به ادامه تحصیل کرد.
زرغونه میگوید وقتی که در دانشگاه بهعنوان فروشنده در کانتین کار میکرد، از طرف هم صنفانش تحقیر میشد و مجبور بود که واکنشهای ناپسندی را تحمل کند اما «از ابتدای زندگی مجادله کردیم تا اکنون و تا حالا این تلاشها برای خودم نه بلکه برای خانواده و مادر و برادر بیمارم بوده است.»
زرغونه میگوید: «تلاش داشتم کار پیدا کنم از سوی دیگر تلاش داشتم برادرهایم پیش چشم خودم کار کنند بعدش با هزینه شخصی خیلی اندک هوسانه ادی را ایجاد کردیم و همه اعضای فامیل در آن مصروف کار هستیم به جز مادر که بیمار هست.»
درحالی که چهار ماه از ایجاد این رستوارنت هوسانه نسبتن کوچک زرغونه می گذرد او می گوید در این مدت درآمد خوبی داشته اند و در حال حاضر دوکان دیگر را نیز به کرایه گرفته اند تا فضای داشته باشند.»
او راه طولانی را پیموده تا به اینجا برسد، مسیری پر از چالش که در محیطی مثل افغانستان بر چالشهای افزوده میشود. زرغونه به خاطر میآورد که در این مسیر گاهی از نفس افتاده و حتی در یک مورد اقدام به خودکشی کرده، آنهم به دلیل قضاوتهای نزدیکان و همسایهها اما خوشحال است که در مسیر هرگز متوقف نشده است.
