شانزده نویسنده فرانسوی‌زبان و جاپانی در پروژه‌ای کم‌سابقه، سوار قطار مجلل «میزوکازه» در جاپان شدند تا در جریان سفری کمتر از ۲۴ ساعت، یک رمان مشترک حدود ۲۰۰ صفحه‌ای بنویسند؛ اثری که قرار است حاصل همکاری نویسنده‌گانی با سبک‌ها، زبان‌ها و تجربه‌های ادبی متفاوت باشد.
این نویسنده‌گان روز پنج‌شنبه، سفر خود را از شهر کیوتو آغاز کردند و صبح جمعه، هم‌زمان با رسیدن قطار به شهر ماتسوه در غرب جاپان، نگارش رمان را به پایان رساندند.
این پروژه از سوی انجمن فرانسوی «نوشتن در حرکت» (L’écriture en mouvement) سازمان‌دهی شده است؛ نهادی که برای گسترش تبادل‌های ادبی میان نویسنده‌گان فعالیت می‌کند. موریل باربری، نویسنده مشهور فرانسوی و نویسنده رمان «ظرافت جوجه‌تیغی»، از جمله اشتراک‌کننده‌گان این ابتکار است.
باربری این پروژه را تجربه‌ای «کاملاً دیوانه‌وار» توصیف کرده و گفته است که چالش اصلی، کنار هم قراردادن ۱۶ صدای متفاوت و تبدیل آن‌ها به داستانی منسجم و معنادار است.
به گفته او، پیش از آغاز سفر، زندگی‌نامه شخصیت‌هایی در اختیار هر نویسنده قرار گرفته است؛ شخصیت‌هایی که با یکدیگر آشنایی دارند و همین ارتباط‌ها سبب شده است همه آن‌ها در یک قطار کنار هم قرار بگیرند.
موضوع اصلی و چارچوب کلی داستان پیش از حرکت قطار مشخص شده، اما جزئیات روایت قرار است در جریان سفر شکل بگیرد. مناظر بیرون قطار، از شالیزارهای سرسبز گرفته تا معماری ویژه جاپان، نیز ممکن است بر روند نوشتن اثر بگذارد.
قطار «میزوکازه» با رنگ سبز تیره، طراحی هنری به سبک آرت دکو، کابین‌های جادار، پنل‌های چوبی و فرش‌های مجلل، فضای متفاوتی برای این تجربه ادبی فراهم کرده است.
آن فورست ویلسون، بنیان‌گذار انجمن «نوشتن در حرکت»، گفته است که هدف، گردآوری چند داستان جداگانه نیست؛ بلکه نویسنده‌گان باید بخش‌های مختلف را به یک رمان واحد پیوند دهند. برای تسهیل ارتباط میان اشتراک‌کننده‌گان نیز مترجمان در قطار حضور دارند.
با این حال، همه نویسنده‌گان نسبت به نتیجه نهایی خوش‌بین نیستند. توه اِن‌جو، نویسنده جاپانی داستان‌های علمی‌تخیلی، گفته است که احتمال دارد بخش‌های مختلف داستان به‌درستی با یکدیگر هماهنگ نشوند. شخصیت اصلی داستان او فردی است که قطار را از دست داده است.
این دومین تجربه انجمن در زمینه نگارش گروهی رمان در جریان سفر است. نخستین پروژه مشابه در سال ۲۰۱۵ در کانادا برگزار شده بود.
این ابتکار همچنین از سنت ادبی «اولیپو» الهام می‌گیرد؛ جنبشی که در دهه ۱۹۶۰ شکل گرفت و نویسنده‌گان آن با تعیین محدودیت‌های مشخص، در پی یافتن شیوه‌های تازه برای آفرینش ادبی بودند.
اِروه لو تلیه، رییس این جنبش، همکاری نویسنده‌گان را به شنای موزون تشبیه کرده و گفته است که انجام یک فعالیت به‌صورت انفرادی با اجرای هماهنگ آن در یک گروه تفاوت دارد.
