دالی پارتن، خواننده، ترانهسرا و بازیگر سرشناس امریکایی که نزدیک به شش دهه در عرصه هنر فعالیت داشت و با ترانههای مشهورش به شهرت جهانی رسید، در ۸۰ سالگی درگذشت.
خبر درگذشت دالی پارتن در امریکا با واکنشهای گسترده روبهرو شد. هنرمندان و شخصیتهای شناختهشده با انتشار پیامهایی از جایگاه این خواننده در تاریخ موسیقی امریکا یاد کردند.
پارتن تنها یک خواننده نبود؛ او ترانهسرایی پرکار، بازیگر و چهرهای فعال در امور اجتماعی نیز بود. برخی از معروفترین آثار او مانند «Jolene» و «I Will Always Love You» در میان آثار ماندگار موسیقی امریکا قرار گرفتهاند.
در کارنامه او بیش از سه هزار ترانه دیده میشود و آثارش در مجموع بیش از ۱۰۰ میلیون نسخه در جهان فروش داشتهاند. او همچنین ۱۱ جایزه گرمی دریافت کرد و ۲۵ اثرش توانستند در مقطعی صدر جدول موسیقی کانتری بیلبورد را تجربه کنند.
فعالیت پارتن به دنیای موسیقی محدود نماند. او در چند فیلم سینمایی هالیوود نیز حضور داشت و برای ترانه «۹ تا ۵» نامزد جایزه اسکار شد.
او در سالهای پایانی فعالیت خود نیز ارتباطش را با مخاطبان حفظ کرد. پارتن پیش از مرگ، اجرای برنامهاش در لاسوگاس را لغو کرده بود و درباره مشکلات جسمی و روند درمان خود نیز صحبت کرده بود.
دالی ربکا پارتن در سال ۱۹۴۶ در تنسی متولد شد و در خانوادهای پرجمعیت با امکانات مالی محدود رشد کرد. علاقه او به موسیقی از کودکی آغاز شد و خیلی زود استعدادش در نوشتن و اجرای ترانه آشکار شد.
او در ۱۱ سالگی در یک برنامه رادیویی محلی آواز خواند و در ۱۳ سالگی نخستین حضور خود را در «گرند اول اپری» تجربه کرد. پس از پایان مکتب، برای دنبالکردن حرفه موسیقی به نشویل رفت.
همکاری با پورتر واگونر، خواننده و مجری شناختهشده موسیقی کانتری، به پیشرفت حرفهای پارتن کمک کرد و زمینه را برای ورود جدیتر او به صنعت موسیقی فراهم ساخت.
پارتن در کنار موفقیت هنری، در امور خیریه نیز فعال بود. در سال ۲۰۲۰، یک میلیون دالر برای حمایت از پژوهشهای مربوط به واکسن کووید-۱۹ به دانشگاه وندربیلت اهدا کرد. او همچنین برنامهای برای تشویق کودکان به کتابخوانی ایجاد کرد که در چند کشور گسترش یافت.
پارتن در بیشتر دوران شهرت خود تلاش کرد از درگیریهای سیاسی فاصله بگیرد و همین رویکرد به حفظ محبوبیت او در میان گروههای گوناگون جامعه امریکا کمک کرد.
میراث دالی پارتن تنها به تعداد ترانهها و جوایز او خلاصه نمیشود؛ داستان زندگی او نمونهای از عبور از فقر و محدودیتهای دوران کودکی و رسیدن به جایگاهی جهانی در هنر است. او پیشتر گفته بود که ترجیح میدهد بیش از هر عنوان دیگری، به عنوان یک ترانهسرای خوب در یاد مردم باقی بماند.
