اغلب افراد اعم‌از اقارب، دوستان و همکاران… را می‌بینم که با خود شان حرف می‌زنند. گاهی ناخود‌آگاه  زیر لب می‌خندند انگار در برابر فرد دیگری قرار دارند و صحبت می‌کنند. وقتی با این چنین افراد بر می‌خوریم بی‌درنگ آنها را دچار اختلال روانی می‌پنداریم.

گاهی از ایشان دوری می‌گزینم تا مبادا آسیبی برای ما برسانند. زمانی‌که این اتفاق برای خود مان پیش می‌آید از خود می پرسیم: «مگر من دیوانه شده‌ام؟»

روان‌پزشکان برخلاف نظریات عامه می‌گویند، حرف زدن با خود، بیماری نیست و اغلب افراد این تجربه را در طول عمر خود حتی برای یک بار دارند.

مطالعات نشان می‌دهد که حرف زدن با خود نه تنها علامت دیوانگی نیست، بلکه شتاب عمل فرد و ادراک وی را بیشتر می‌کند، در ضمن فواید دیگری نیز دارد که در ذیل توضیح می‌گردد:

تقویت اعتماد به‌نفس: انسان‌ها زمانی که تحت فشار‌های؛چون: ناسازگاری‌های زندگی، مشکلات خانوادگی، شکست و ناکامی‌های پی‌در‌پی قرار می‌گیرند با خودشان درد دل کرده، از زاویه سوم شخص به خود نگاه می‌کنند و از این رهگذر، ذهنشان را از افکار منفی و ناخوشایند خالی می‌سازند. با این عمل، مرهمی می‌شوند به درد‌های شان و در نهایت اعتماد به نفس از دست رفته‌ شان را دوباره بدست می‌آورند.

میزان استرس را کاهش می‌دهد: صحبت کردن با خود، آرامش درونی شما را تأمین می‌کند چون شما با حرف زدن با خود، درگیری‌های ذهنی تان را نظم می‌بخشید و در نتیجه به آرامش کلی دست می‌یابید.

قوهٔ تمرکز را تقویت می‌بخشد: روانشناسان می‌گویند، آنانی‌‌که با صدای بلند با خودشان حرف می‌زنند، قابلیت برنامه‌ریزی بهتری برای کارهای خود دارند. حافظهٔ این افراد قوی است و در روابط اجتماعی خویش موفق‌تر از دیگران به نظر می‌رسند.

حافظهٔ را نیرو می‌بخشد: افرادی که با آواز بلند درس‌ می‌خوانند، جملات را به خوبی پیش چشم شان مجسم ساخته در نتیجه مطالب به خوبی در حافظهٔ شان جذب می‌گردد. در ضمن  به‌خاطر آوردن جملات نیز ساده‌تر می‌گردد؛ زیرا با حرف زدن با خود، آن هم با صدای بلند، میکانیسم‌های حسی فعال می‌گردد و نیروی جذب حافظه تقویت می‌شود.

اگر شما عادت حرف زدن با خودتان را دارید نگران نباشید این عمل نشانهٔ بیماری نیست؛ ولی اگر روند حرف زدن توأم با حرکات غیر عادی بیش از حد تکرار گردد در آن صورت نگران کننده است و فرد می‌تواند به روان‌پزشک مراجعه کند.