بریجید دلانی، نویسنده و روزنامهنگار در مقالهای در گاردین، زندگی دیجیتال را به باغی تشبیه میکند که ابتدا سرگرمی سادهای بود اما بهتدریج تمام هویت و زمان ما را بلعید.
او مینویسد: «در آغاز، حساب فیسبوک یا مایاسپیس فقط فضایی برای دوستان بود. سپس اینستاگرام، لینکدین و ایکس اضافه شدند و باغ دیجیتال گسترش یافت. حالا دیگر برای خودمان باغداری نمیکنیم؛ مدام نگرانیم دیگران چگونه آن را میبینند، چند نفر وارد میشوند و آیا از باغهای دیگران بهتر است یا نه.»
با گذشت زمان، این باغ به خانه اصلی تبدیل شد. بسیاری برای درآمدزایی به آن وابسته شدند، حسادت به باغهای پرطرفدار دیگران را تجربه کردند و از انتقادها و حملات آنلاین آسیب دیدند. خانم دلانی میگوید کاربر بهصورت میانگین، روزانه حدود دو ساعت و ۳۹ دقیقه را در شبکههای اجتماعی میگذراند و دنیای واقعی بهتدریج کوچک و کوچکتر شده است.
او پیشبینی میکند نسلهای آینده این دوره را بهعنوان مهاجرت جمعی هویتها به قلمرو دیجیتال خواهند دید؛ دورانی که میلیونها نفر به خدمتگزاران این باغها تبدیل شدند و آزادی واقعی را از دست دادند. اکنون سیگنال دیجیتال زندگی خوب، مهمتر از خود زندگی خوب شد.
اما نشانههایی از تغییر دیده میشود. استراتژیستهای برند میگویند در سال ۲۰۲۶، معیار واقعی پرستیژ، حریم خصوصی و ردپای دیجیتال کم یا صفر است. کسانی که زندگی غنی و واقعی دارند اما نیازی به پست کردن آن در شبکههای اجتماعی احساس نمیکنند، نخبگان واقعی خواهند بود.
این «نخبگان واقعی» درآمد و عزتنفسشان وابسته به لایک نیست، توجهشان مختل نشده و میتوانند رمانهای طولانی بخوانند، انتقادی فکر کنند و اطلاعات را در ذهن نگه دارند.
یوجین هیلی، استراتژیست برند، نوشته است: «بزرگترین امتیاز این است که بهطور مزمن آفلاین باشی.» حالا که «بیشازحد در معرض دید بودن» به فرهنگ عمومی زندگی آنلاین تبدیل شده، کنارهگیری برای آنهایی که آگاهانه فکر میکنند، مطلوب شده است.
دلانی نتیجه میگیرد که نهایت انعطاف و قدرت، نه داشتن باغ دیجیتال پرطرفدار، بلکه ترک آن و بازگشت به زندگی واقعی است؛ جایی که ارزشها از درون میآیند، نه از نگاه دیگران. این مقاله هشداری است درباره اسارت ناخواستهای که بسیاری در آن گرفتار شدهاند و دعوتی برای بازپسگیری آزادی در دنیای ملموس و واقعی.

