نصیراحمد فایق، سرپرست نمایندگی افغانستان در سازمان ملل در نشست شورای امنیت این سازمان گفته است زنان و دختران در افغانستان تحت حاکمیت حکومت طالبان از حقوق اساسی و آزادی‌های بنیادی‌شان محروم شده‌اند.

نشست ویژه‌ شورای امنیت درباره‌ افغانستان شامگاه دیروز (سه‌شنبه، ۵ میزان) برگزار شد.

فایق در سخنرانی خود در این نشست گفته است پس از به قدرت رسیدن طالبان با توسل به‌ زور، زنان و دختران افغانستان به‌صورت نظام‌مند از تمام عرصه‌های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی زنده‌گی در حال حذف شدن‌ هستند.

وی خواستار اعاده حقوق و آزادی‌های بنیادی زنان و دختران شده و تاکید کرده است که دروازه‌های مکاتب به روی دختران باز شود.

در بیانیه فایق آمده است که محدودیت‌های آزادی بیان سبب شده تا بسیاری از ازدواج‌های اجباری و ازدواج‌های زیر سن گزارش داده نشود و مرتکبان آن تحت پیگرد قرار نگیرند.

او افزود که طالبان برخلاف تعهدات خود از جمله عفو عمومی، دست به نقض گسترده‌ی حقوق بشر به‌شمول کشتارهای بدون محاكمه، شکنجه، رفتار خشن، گرفتاری و توقیف‌های خودسرانه مقامات دولت پیشین، اعضای نیروهای امنیتی سابق، خبرنگاران، فعالان حقوق بشر، معترضان و افراد متهم به داشتن ارتباط با گروه‌های مسلح زده‌اند.

او علاوه کرد که این اعمال نقض صریح حقوق بشر و جرایم جنگی و قابل پی‌گیری در محکمه بین‌المللی جنایی است.

نماینده افغانستان در سازمان ملل گفته است که طالبان باید این اعمال را که مغایر قوانین بین‌الملل بشر، قوانین بین‌المللی بشردوستانه و ارزش‌های اسلامی است، متوقف سازند.

فایق در بخشی از سخنرانی خود افزود که حضور و ادامه فعالیت گروه‌های تروریستی در افغانستان به‌شمول القاعده و داعش تهدیدات امنیتی بیشتر را علیه مردم افغانستان، منطقه و فرامنطقه افزایش داده است.

او اضافه کرده که حضور و کشته‌شدن رهبر القاعده در قلب کابل در ماه گذشته تخطی آشکار طالبان از تعهدات خود در مبارزه علیه تروریسم است.

او تأکید کرده است که مردم افغانستان در گذشته و در حال حاضر قربانی تروریسم بودند و هستند.

فایق گفته است که تروریست خوب و بد وجود ندارد و تروریسم مرز نمی‌شناسد: «ما باید صادقانه با تمام اشکال و مظاهر ترویسم به‌صورت مشترک در داخل و خارج مرزهای‌مان به‌شمول عوامل اساسی آن، پناهگاه‌ها و منابع مالی آن مبارزه و آن را محکوم کنیم.»

او در پایان خطاب به طالبان گفته است که هیچ ساختار بدون احترام و پذیرش خواست‌های مردم دوام و بقا نمی‌تواند و اداره‌ی کشور با توسل به زور و وحشت صرف باعث تداوم جنگ خواهد شد و افغانستان را از صلح، امنیت و توسعه پایدار محروم خواهد ساخت.