د لاسي توکو اوبدل خورا زیات وخت نیسي، لږ تر لږه ۳-۴ ساعته، خو د زینت لاسونه له دې ستړیا سره بلد دي. اوس هغه په چټکۍ سره اوبدل کوي او بیا خپل لاسي توکي بازار ته د پلور لپاره وړي. د هغې په زیار اوبدل شوي توکي یوازې په پنځو افغانیو پلورل کېږي.

۵۰ کلنه زینت (بل نوم) د کابل ښارپه کوتل خیرخانه کې ژوند کوي. تر دې وړاندې استاده وه او له ۲۵ کلونو زیاته  موده یې درس ورکړی دی. د هغې په وينا، په تېر حکومت کې يې تقاعد کړى دی، خو اوس يې د اړتيا له مخې اوبدلو ته مخه کړې ده.

هغه یوازې یوه پنځلس کلنه لور لري. او دوی دواړه د زینت د ورور په کور کې اوسیږي. د زينت خاوند اوسمهال په ایران کې مزدوري کوي.  

زینت د اوږدې مودې لپاره اوبدل کوي، خو دا لومړی ځل دی چې هغه فکر کوي، یوازې له دې لارې کار کولی شي. زینت زیاتره کېسه (لیف) اوبي او خپل خام مواد په خپل ځانګړي ډول چمتو کوي.

زینت وايي: “زه له لیلامي څخه د پنبې یو لوی جاکټ اخیستو وروسته کور ته راستنه کېږم، د تار په واسطه خلاصوم. “زه له یوه جاکټ څخه پنځه یا له پنځو څخه ډیر کېسې اوبم.”

د هغې لپاره د اوبدلو پروسې لپاره د خامو موادو ترلاسه کول ستونزمن کار نه دی، خو هغه تل د اوبدلو کېسو په پلور کې ستونزې لري. که له یوې خوا هغه هر توکی چې په خپل ټول زیار اوباسي، په پنځو افغانیو پلوري، له بلې خوا د کېسې د اخیستلو لپاره تل پلورونکي نه وي.

هغه وايي: “زه د خپل ورور په کور کې اوسېږم. دوی ماته پناه راکړه، خو زه باید خپله ډوډۍ پیدا کړم. “

د زينت په وينا، خلک د پاڼي د اخيستلو توان هم نه لري. هغه وړې، غټې او رنګارنګ کېسې اوبدلې، خو په خواشینۍ سره وايي: “د خیرخانې د کوتل اوسېدونکي د پېرلو توان نه لري، ځکه ډېری بېوزله دي.”

هغه وايي چې له دوو کلونو راهيسې له ليلامونو څخه د پنبې جاکټونه اخلي، د تار په واسطه تارونه خلاصوي، له تارونو څخه کېسې جوړوي او د پلور ټول پړاوونه يې تعقيبوي.

د دې لپاره دا کومه ستونزه نه ده چې په بازار کې کار وکړي او دوکانونو ته ولاړه شي او د اوبدلو ستاينه وکړي، ځکه چې په وينا یې دا کار يې دى، خو له هغه وخته پيلېږي چې د اوبدلو کار يې نه کېږي.

زینت د هغې ورځې کیسه کوي چې کېسې یې نه وې پلورل شوې او نا هیلې شوې وه: “زه د شنبې په سهار پاڅیدم. پداسې حال کې چې ما د خرڅلاو لپاره ډیری اوبدل بشپړ کړي وو، زه پوهیدم چې تش لاس کور ته راستنه شم. نو زه دې ته اړتیا نه لرم چې له ځانه سره یوسم، او ما له ځانه سره فکر وکړ چې دا به ښه وي چې یو بل کار وکړم ترڅو تش لاس بیرته راستون نه شم.”

هغې یې خبرو ته دوام ورکړ: “زه المارۍ ته لاړم او ټولې جامې، شالونه، بوټان او د کور ټول اړین توکي مې په کڅوړه کې واچول او د کوتل خیرخانې بازار ته لاړم.”

په داسې یو حالت کې چې زینت ته د اوږدې مودې لپاره په خپلو پښو ولاړ پاتې کیدل ستونزمن کار دی، نوموړې لا هم د خپلې ۱۵ کلنې لور په اړه چې خپلو زده‌کړو ته اندیښمنه ده: “زه د خپلې لور په وړاندې شرمېږم ځکه چې مور، زه هیڅکله د هغې هیلې نه شم پوره کولی. اوس زه په پنځو افغانیو څه کولی شم؟”

هغه د خپل احساس په اړه وايي چې کولی شي کار وکړي او پیسې وګټي: “ما په مینه کار کړی او زه له خپل مسلک سره مینه لرم. ما د یوې پیاوړې ښځې په څیر احساس وکړ او په صادقانه توګه مې کار کاوه، خو تقاعد شوم”

هغه وايي، چې افغانې ښځې غښتلې دي، دوی کولی شي چې له نارینه وو سره څنګ په څنګ کار وکړي او له کار سره هم مینه لري. زینت پریکړه کړې چې خپلو هڅو ته دوام ورکړي او هیله لري چې په راتلونکي کې د خپل ځان او کورنۍ د ژوند شرایط ښه کړي.